Daders van huiselijk geweld zijn per definitie wilsonbekwaam

Afgelopen tijd kwamen er veel huiselijk geweld-drama's in het nieuws, is er een toename van huiselijk geweld, en de ernst van het geweld? Een simpel antwoord; "Nee". Huiselijk geweld is  nooit weg geweest, het komt voor in alle culturen en bevolkingsgroepen en het kostte volgens  een onderzoek (Visee& Homurg, 2010) aan ziekteverzuim door dit geweld, voor werkgevers,  tussen 74- en 192 miljoen euro per jaar. Zorgverzekeraars beweren miljoenen aan kosten te hebben door huiselijk geweld, om niet te spreken over de rechtsbijstand betreffende strafzaken over huiselijk geweld, bijstand arbeidsongeschiktheid, kosten politie en justitie, blijfhuizen maatschappelijk werkers etc.

 

In 2011 kostte het gebruik van de officiële diensten c.a. 280 miljoen. (Korfe.a., 1997 en movisie feiten en cijfers 2014). We kunnen stellen dat huiselijk geweld een prijzige hobby is, waar jaarlijks volgens een rapport uit 14-01-2011 (gepubliceerd door de Rijksoverheid) c.a. 200.000 slachtoffers uit voortkomen. (volgens Atria zelfs 230.000).

 

Waar slachtoffers zijn, zijn logischerwijs ook daders. Het rapport "Daders van huiselijk 

geweld"(L.M.van de Knaap, F.el Idrissi, S Bogaerts) waarin vermeld staat dat er zeer vaak sprake is van psychopathologie. Ook blijkt het empathisch vermogen van de dader nihil te zijn. Er wordt verwezen naar persoonlijkheidsstoornissen. In een ander rapport wordt duidelijk gesproken over de link tussen cluster-B patiënten en huiselijk geweld (Bogaerts, S., & Spreen, M. Tbs-patiënten en huiselijk geweld 2011).

 

Maar zónder deze rapporten kan een leek ook wel concluderen dat huiselijk geweld niet normaal is. Dat mensen met een agressieve stoornis een groot gevaar kunnen vormen, bewezen de moorden die in het nieuws zijn gekomen, zoals de moord op Linda van der Giessen in Waalwijk, die werd doodgeschoten door haar ex John F., de moord op de 32-jarige vrouw in Drachten waarvan haar zoontje getuige was, maar ook de moord op Els Borst, voormalig D66 Kamerlid die stond voor de onafhankelijkheid van vrouwen, vermoord door Bart van U. die zijn behandeling ontliep, (tevens verdacht van het vermoorden van zijn zus). Oudere gezinsdrama's waar kinderen door één van hun ouders werden omgebracht, ga zo maar door. In veel gevallen waren de daders van gezinsdrama's zorgmijders en waren er lang voor het drama, zorgen geuit over een vermoedelijk gevaarlijke stoornis. Maar in Nederland mag iedereen zelf bepalen of hij/zij psychiatrische zorg nodig heeft, totdat diegene echt een gevaar blijkt, het kwaad al is geschiedt en een Tbs-maatregel wordt opgelegd.

 

Het CBS publiceerde (27-08-2015) cijfers waaruit blijkt dat ruim de helft van alle vrouwen, die in Nederland vermoord zijn, zijn vermoord door hun (ex)partner dat liegt er niet om. Volgens een nieuw rapport van ATRIA is één op de drie moorden in Nederland een gevolg van huiselijk geweld.

Mij verbaast het daarom dat de dader het recht heeft om zichzelf van zorg te mogen onttrekken en dat gedwongen opnames moeilijker te verwezenlijken zijn geworden. Deze vrijheid voor een dader verbaast me omdat het slachtoffer met kinderen vervolgens wél verplicht is onder hoge druk, de werkwijze en de wetten te volgen om uit die spiraal van geweld te komen. De slachtoffers zijn bijvoorbeeld verplicht de kinderen weg te halen uit de situatie, om vervolgens later, de kinderen weer via een opgelegde omgangsregeling mee te moeten geven aan de dader. Een dader die zelden verplicht wordt tot behandeling om zo zijn/haar gevaarlijke gedrag te minimaliseren voor de veiligheid van de slachtoffers dus ook de kinderen. Ik vraag me af of het niet goedkoper en doeltreffender is om preventief, ambtshalve te diagnosticeren en behandelen, wanneer huiselijk geweld is geconstateerd door politie en justitie? Ik detecteer ook een forse ongelijkheid van rechten versus plichten tussen dader en slachtoffer. Een Slachtoffer mag vanwege de kinderen de instanties niet mijden maar de dáder kan zich beroepen op het recht zich niet te hoeven laten behandelen. Ik vind ook dat een dader met een vermoedelijk gevaarlijke persoonlijkheidsstoornis als wilsonbekwaam beschouwd moet gaan worden wanneer hij/zij door het plegen van huiselijk geweld laat zien zichzelf niet onder controle te hebben en een gevaar blijkt voor anderen, daarmee moet hij/zij het recht verliezen zich te mogen onttrekken aan zorg.

 

Ik schrijf dit stuk voor alle slachtoffers van huiselijk geweld die noodgedwongen moeten omgaan met hun geweldpleger zónder dat er veiligheid gewaarborgd wordt voor de slachtoffers, zónder een mentaal of fysiek gezonde jeugd te kunnen garanderen voor de kinderen, omdat daderouders zich mogen onttrekken aan broodnodige behandeling.

Ik wil de overheid met klem wijzen op het Verdrag van Istanboel art.15/10  "over de gelijkheid van vrouwen en mannen, de behoeften en rechten van slachtoffers alsmede over hoe te voorkomen dat de slachtoffers opnieuw slachtoffer worden". Ik betuig hiermee steun aan alle stichtingen die aanpakken wat in de praktijk blijft liggen. Want door deze rechtsongelijkheid houdt het (inderdaad) nóóit op!

 

Bron:Atria, S Bogaerts,CBS, F.el Idrissi, L.M.van de Knaap, Korfe,, Movisie,M.Spreen,Visee& 

Homurg.Het Verdrag van Istanboel, Dank aan T.Franssen,R.van Halen, M.Nijs, J.Tuinman,

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Featured Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recent Posts

February 18, 2019

January 2, 2018

July 10, 2015

Please reload

Search By Tags
Please reload

Follow Us
  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • Google Classic

vragen, ondersteuning en/of advies ​

voor lotgenoten

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
   correspondentieadres:    
Herenweg 112, 1244 PZ Ankeveen     
 algemene noodnummers          kvk: 24375483                archief                   disclaimerprivacy