"I would rather look the devil in his eyes, than for him to sneak up on me".

Oh  yesssssss i did.... en wel afgelopen weekend. Een feestweekend in mijn oude woonplaats. De stad waar ik 23 jaar heb gewoond, mijn zoon nog woont, veel vrienden en kennissen. Vier jaar geleden ben ik daar gevlucht voor mijn narcistische ex, aan de andere kant van het land in een vrouwenopvang beland en daarna daar ook blijven wonen. Om mij zelf te beschermen en in alle rust aan mijn herstel te kunnen gaan werken.

Het was een lange strijd, een strijd met mijn eigen gevoelens en emoties, een strijd van loslaten en accepteren, een strijd van mezelf terug vinden, een strijd tegen angst en paniekaanvallen, een strijd tegen een dysthyme depressie  en PTSS....iedere week trouw naar de psycholoog voor enorm zware exposure therapie (in samenwerking met het boek van Iris) en EMDR.

Kleine stapjes, kleine doelen en prioriteiten stellen wat ik eerst wilde aanpakken, en nu zijn de meeste traumatische gebeurtenissen in een denkbeeldige ladekast in mijn hoofd geordend. Ik weet wat er is gebeurt, alle details maar het geeft mij geen spanning meer. De druk op mijn borst is verdwenen en voel mij niet meer opgejaagd, ik droom nu ook 'gewone mensen dromen' en heb geen nachtmerries meer.

Omdat ik me zo goed voel spreek ik met mijn zoon af om afgelopen weekend de trein te pakken en samen met hem en wat vrienden het leukste feest van het jaar in mijn oude woonplaats te vieren. Grote kans dat ik mijn ex tegen kom en heb voor mijzelf ieder scenario geoefend van hoe deze ontmoeting zou kunnen verlopen. De avond valt en de grote markt is al aardig vol met mensen, er spelen bandjes en ik heb plezier, wat op zich al een overwinning is voor mij.We staan voor een cafeetje bij een sta tafel met ons groepje en mijn zoon attendeer mij er op dat mijn narcistische ex (overigens niet zijn vader gelukkig) bij de ingang van dat zelfde café staat.

Op dat moment komt ook nog een bekende van mij bij ons staan en ik begroet hem. Ik draai mijn hoofd om en ik wil iets tegen mijn zoon zeggen maar kijk recht in het gezicht  de 'devil' op tien meter afstand van mij. Hij kijkt ook naar mij en een fractie van een seconde staat de tijd stil.......wat ik doe overtreft al mijn verwachtingen en al mijn eerder zorgvuldig doorgenomen mogelijke scenario's verdoezelen want ik toon geen enkele vorm van emotie, geen herkenning, geen schrikreactie helemaal niks.

Ik kijk hem aan alsof hij een onbekende man is daar in de mensenmassa en draai mijn hoofd terug en praat door met de mensen waar ik mee ben. Dit geeft mij zo een F...ing kick( excuseer mijn taal gebruik) in mijn lijf komt zo een euforisch gevoel los, ik verbeelding rijs ik boven iedereen uit en dans op de tafel. Ik schreeuw het uit "IK BEN VRIJ"  de spel has broken  hij heeft geen macht meer over mij.

In werkelijkheid geef ik mijn zoon een high five, en hij fluistert in mijn oor: Mam wat ben ik trots op jou.... nou daar mag op gedronken worden toch? Nog een zestal keer herhaalt zich het oogcontact met de 'devil' en iedere keer was het voor mij net als de eerste keer, zonder emotie of herkenning. kwart voor elf druipt hij af met zijn hoofd naar beneden daarachter zijn nieuwe slachtoffer. Dan maak ik in het echt mijn dansje en realiseer ik dat dit de kroon op mijn harde werk is.....ik ben hersteld, mijn terug gevonden zelf. De avond is nog jong en geniet en geniet en geniet.

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Featured Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recent Posts

February 18, 2019

January 2, 2018

July 10, 2015

Please reload

Search By Tags
Please reload

Follow Us
  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • Google Classic

vragen, ondersteuning en/of advies ​

voor lotgenoten

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
   correspondentieadres:    
Herenweg 112, 1244 PZ Ankeveen     
 algemene noodnummers          kvk: 24375483                archief                   disclaimerprivacy